Rubain (Ruben Houtaeve, °1993, Roeselare) ontwikkelt een hedendaagse figuratieve schilderpraktijk waarin het menselijk lichaam, identiteit, kwetsbaarheid en perceptie centraal staan.
Zijn artistieke taal vindt deels haar oorsprong in zijn jaren als tatoeëerder. Vanaf 2018 verdiepte hij zich daar intensief in figuratie, portret, anatomie en lijnvoering. In 2022 bracht hij deze beeldtaal onder in een autonome artistieke praktijk onder de naam Rubain Atelier. Sinds 2026 richt hij zich als zelfstandig kunstenaar steeds nadrukkelijker op schilderkunst en artistiek onderzoek.
In zijn werk zoekt Rubain naar momenten waarop de vanzelfsprekendheid van een beeld begint te kantelen. Lichamen worden gefragmenteerd, houdingen blijven ergens tussen kracht en kwetsbaarheid hangen en vertrouwde beelden krijgen een nieuwe, soms ongemakkelijke betekenis. Thema’s als identiteit, sociale beoordeling, zorg, controle en de manier waarop we naar anderen kijken keren daarbij regelmatig terug.
Een bijzonder spoor binnen zijn oeuvre is zijn onderzoek naar de medische wereld. Rubain werkt met fragiele en contextgebonden materialen, waaronder verpakkingen en karton afkomstig uit zorgomgevingen. Niet alleen het geschilderde beeld, maar ook de drager krijgt zo betekenis: sporen van gebruik, kwetsbaarheid en vergankelijkheid worden onderdeel van het werk.
Die belangstelling leidde onder meer tot een samenwerking met Stimulus Research Group en VUB/UZ Brussel rond neurostimulatie en chronische pijn. Voor de publicatie Leven met een neurostimulator creëerde hij de cover en een reeks artistieke interventies, gevoed door gesprekken, onderzoek en observaties in de operatiekamer.
Vandaag verbreedt Rubain zijn onderzoek verder naar thema’s als identiteit, stigma en psychiatrische zorg, terwijl zijn autonome schilderkunst steeds meer terrein wint.
Zijn werk balanceert tussen schoonheid en ontregeling, tussen observeren en beoordeeld worden — en stelt uiteindelijk een eenvoudige maar fundamentele vraag: wat gebeurt er wanneer de manier waarop anderen ons zien begint te bepalen wie we zijn?