Wat veertig jaar geleden nieuwsgierig begon met een cursus potten draaien, groeide uit tot een diepe en blijvende passie voor keramiek. Na een opleiding aan de academie van Halle en diverse workshops en stages werd klei een onmisbaar onderdeel van het leven van Veerle Verhoeven en haar artistieke taal. Jarenlang boetseerde ze potsculpturen, gekenmerkt door een sobere strakheid in combinatie met een organisch en speels element. De voorbije jaren verschoof haar focus naar figuratieve beelden die door hun expressie en lichaamstaal een verhaal vertellen.
Het zijn verhalen van verbinding: tussen de beelden onderling, maar ook tussen het beeld en de toeschouwer. Ze willen een tegengewicht bieden wanneer de balans dreigt over te hellen naar de negatieve kant. Als een “shot menselijke warmte” vóór je de radio aanzet met het ochtendnieuws.
Op het eerste gezicht lijken haar werken speels en onschuldig, maar onder die eenvoud schuilt een subtiel protest. Ze verzetten zich zacht tegen onverdraagzaamheid, eenzaamheid en egocentrisme. Elk werk weerspiegelt een diep verlangen naar échte verbinding en oprechte communicatie tussen mensen.
Bewust probeert Veerle zachtheid en een “feel-good”-gevoel in haar beelden te verwerken, ook al lijkt dat op het eerste gezicht niet te passen bij de vele wantoestanden in de wereld. Of misschien juist wel? Misschien verdient de wereld beter, en hebben mensen die lichtheid vandaag meer dan ooit nodig om te blijven geloven dat het mooie en het goede het uiteindelijk kunnen winnen van de waanzin. En die “lichtheid” heeft ze zelf ook nodig om schoonheid te blijven zien.